اگر مرده‌اى در خانه باشد ، بايد بيرون بروده شود . در احكام آنان است كه اثاثه ( سيخهاى فلزى كه در عبادتهاى مخصوص در دست گرفته مىشود ، طشت و پياله‌اى كه در آن هوم خورده مىشود ) و هوم و هاون را بيرون برند و مرده را هم بيرون ببرند ( ونديداد باب پنجم فقرات سى و نهم و چهلم ) . اما بايد دانست در مورد انهدام واقعى ماده متعفن در ايران باستان نزد ايرانيان بر طرف نمودن امراض محسوب مىگردد ، چنان كه امروز هم اين اصل مورد قبول است . در ايران باستان البسه فرد مبتلى به بيمارى عفونى بايد از بين برده شود ، اگر احيانا فردى آن را به فروش مىرسانيد ، مرتكب جنايت بزرگى در برابر بهداشت عمومى شده بود و به مجازات سخت مىرسيد . غلات و علوفه خشك عفن دور ريخته مىشدند ، به همين نحو شير فاسد و عفن گاو را نيز براى مصرف به كار نمىبردند ، سهل است چنين گاوى را مناسب براى مردم نمىدانستند . به موجب ونديداد شستشوى لباس افرادى كه در اثر بيماريهاى غير مسرى مرده‌اند و يا البسه‌اى كه به مواد استفراغى يا خون يا جراحت مرده ، آلوده شده بود تميز نمىدانستند . چنان كه قبلا متذكر گرديديم ، در باب ششم ونديداده آمده است ، زمينى كه بر آن سگ يا انسان مرده باشد ، يك سال بايد بىزراعت بماند . پس نبايد مزداپرستان تا يك سال در زمينى كه بر آن سگ يا انسان مرده چيزى بكارند يا آب به آن بياورند ، بعد از آن اگر بخواهند در آن زمين چيزى بكارند و آب بدان بياورند مانعى ندارد و در غير اين صورت آب و زمين و درخت هر سه نجس شود . آنگاه زرتشت از اهورامزدا سوال مىنمايد اگر مزداپرستان زمينى را كه بر آن سگ يا انسان مرده در آن طى يك سال كاشته